Trinaest teza o klasnoj borbi, za diskusiju

1) Klase su postojale još od nastanka civilizacije. Civilizacija je oduvijek bila klasno društvo.

2) Klasa nije samo ekonomska kategorija, ona je društvena. Klasni odnosi strukturišu i disciplinuju čitavo društvo, ne samo ekonomiju.

3) Klasni društveni odnosi su oduvijek bili povezani sa nizom drugih ugnjetavanja kao što su partrijarhalni društveni odnosi i razni oblici rasizma.

4) Klase su jedne od osnovnih struktura koje organizuju sva društva još od početaka civilizacije, iako se oblik klase mijenjao razvojem civilizacije. Takav razvoj klasnog društva i društvenih odnosa oduvijek je bio neraskidivo povezan sa razvojem tehnologije (zbog čega društvo nazivam “socio-tehnološkim režimom”). Sa razvojem klasnog društva razvija se i društvena specijalizacija, kao i njegova tehnologija. Ozbiljna kritika društva bi uvijek trebalo da uključuje kritiku klasnih društvenih odnosa i njihovih veza sa vladajućom materijalnom kulturom tog društva, kao i tehnologija koje ih čine mogućim i koje nju čine mogućom.

5) Klasna borba je postojala od postanka klasa.

6) Klasna borba postoji čak i onda kada ljudi ne raspoznaju da u njoj učestvuju. Ona postoji kroz svakodnevni život. Jedan od načina na koji se revolucionari mogu umiješati u klasni borbu jeste, dakle, da pomognu ljudima da prepoznaju da je to ono što oni rade. Postoji mnogo načina da se to učini i treba da budemo kreativni.

7) Kada je revolucionarna, klasa obezvlašćenih se bori za ukidanje svih klasa, iako najčešće levičarski rukovodioci revolta pokušavaju da kanališu klasnu borbu – da je prilagode kapitalističkim ciljevima – s ciljem da postave sebe na pozicije moći nad drugima, i na poziciju od koje imaju materijalne koristi. Za prave revolucionare – one koji stvarno pokušavaju da ukinu vlast nad životom od strane države, kapitalizma i svih robnih odnosa, radne discipline, patrijarhata i socio-tehnološkog režima – samouništenje proletarijata/obezvlašćenih kao klase je cilj, a ne da jedna klasa (obezvlašćeni/proletarijat) preuzime pozicije druge (kapitalističke ili vladajuće klase).

Svrha klasne borbe nije u tome da se tvrdi da su radnici bolji ljudi od kapitalista, da se moralno procenjuje svaka klasa, ili da se veliča jedna klasa u odnosu na drugu, već da se uništi društvena institucija klasa u cjelini. Klasna borba je nastala iz kontradikcije između naših želja i načina na koji klasne strukture ograničavaju, kontrolišu, isključuju, i eksploatišu naš život. Naša borba počinje sa našon željom da živimo na drugačiji način, da razbijemo disciplinujuću kontrolu klasnog društva. Pa ipak, zaokretanja klasne borbe će se nastaviti u različitim vidovima sve dok klasni odnosi postoje, ali to ne treba da nas natjera da odustanemo od klasne borbe, već da nas učini opreznijm u našim analizama i kreativnijim u borbi za naše živote.

8) Klasna borba je uvijek globalna kao i kapitalizam, ali je često preuzimaju nacionalistički oblici. Trebalo bi da razlučimo kada revolucionarni sadržaj klasne borbe pokušava da se oslobodi nacionalističkog oblika, i da stavimo našu snagu iza takvog pokreta. Stoga to nije prosto stvar ignorisanja nacionalno-oslobodilačkih pokreta – a svakako nije ni njihovo veličanje – već kritičke i revolucionarne solidarnosti sa snagom klasne borbe koja gura ka kompletnom uništenju klasnih odnosa.

9) Korijen klasne borbe se ne nalazi u ekonomiji. Ni proizvodnja nije samo ekonomska: ona se ne odvija samo u fabrikama, već se širi društvom kao proces društvene proizvodnje i reprodukcije koja uključuje kontrolu i disciplinovanje radništva kao i svih ostalih članova društva. Cilj nam je uništiti čitavu ovu društvenu fabriku – koja proizvodi društvene uloge, odnose i subjektivitete, disciplinuje naša tijela i umove, transformiše i kontroliše sam život.

Ljevičarski tobožnji rukovodioci klasne borbe obično pokušavaju da klasnu borbu pretvore u ekonomsku borbu, borbu za veću ekonomsku moć, za veće parče kolaća, za neznatnu reogranizaciju ekonomije. To je osnova za stvaranje ljevičarske birokratije, partija i sindikata – to je njihova žila kucavica. Ipak, pošto klase nemaju toliko ekonomski koliko društveni karakter, klasna borba se, da bi bila uistinu radikalna, da bi se kretala ka ukidanju klasa kao takvih, mora oteti ekonomskim ciljevima i ljevičarskim menadžerima koji te ciljeve forsiraju.

Sinteza svih borbi u okvir jedne organizacije borbu čini naročito podložnom kontroli od strane ljevičarskih rukovodilaca. Zato, da bi klasna borba očuvala svoju radikalnu snagu ona mora ostati autonomna, samoupravna i samoorganizovana, ona mora postati nekontrolisana i neobuzdana, i mora se društveno širiti i produbljivati. Cilj revolucije obezvlašćenih nikada nije ekonomski – on je anti-akonomski, on ide ka tome da razbije i uništi ekonomiju, svu robnu razmjenu i posredovanje odnosa svim oblicima novca, ideologija i morala.

10) Rad je disciplinovano ponašanje unutar ekonomije. Kao aktivnost, on je od drugih aspekata života odvojen u sferu ekonomije. Kako se klasno društvo razvijalo i transformisalo, rad je postajao sve više otuđen od našeg života i naših želja. Postao je aktivnost koja nas disciplinuje i ugnjetava, aktivnost koju ne možemo kontrolisati, koja umjesto toga kontroliše nas. Revolucionarna klasna borba obezvlašćenih bori se za razbijanje svih podela koje su nam nametnute od strane klasnog društva: odvajanja nas samih od naših aktivnosti, rada od igre, odvojenosti između nas samih i onih sa kojima smo u interakciji.

11) U okviru transformišućeg kapitalističkog sistema različiti su režimi akumulacije organizovali način na koji kapitalistička klasa akumulira kapital kroz eksploataciju rada i energije eksploatisanih, isključenih i obezvlaščenih. Režimi akumulacije su različite forme kapitalističke radne discipline i organizacije. U SAD-u i najvećem delu Evrope, tokom većeg dela XX veka funcionisalo se u fordističkom režimu akumulacije (nazvan je po Fordovom modelu proizvodnje, a njegova je ideologija bila kejnzijanizam). Početkom 1970-ih ovaj je režim zamenjen režimom fleksibilne akumulacije (prilagođavanje, bez sindikata, bez socijalnog, fleksibilno radno vreme, bez garantovanog zaposlenja ili penzije, iscrpljivanje, kraj blagostanja, bez kontrole kretanja kapitala preko granica, uvećana važnost globalne trgovine i tehnologija komunikacije, nadgledanja i kontrole, itd.; to je vladajuća ideologija neoliberalizma, koja se najčešće naziva “globalizacijom”).

Mnoge druge zemlje naterane su da prihvate otpisane fordističke poslove, ali ne i fordističke garancije za radnike (npr. ovo važi za najveći broj zemalja Trećeg sveta). Ali kraj fordizma u nekim zemljama ne znači i kraj klasne borbe – samo njenu nastavljenu globalnu transformaciju. To znači da bi trebalo da analiziramo te transformacije i naše odgovore, a ne da jednostavno odustanemo od klasne borbe kao što neki unutar anticivilizacijskog miljea izgleda predlažu. Režim fleksibilne akumulacije praćen je uvećanom finansijalizacijom i privatizacijom svih oblika društvenog života, povećanom komodifikacijom samog života, kao i novim pljačkanjem Trećeg sveta. To određuje karakter današnje klasne borbe. Ova bi transformacija kapitalizma i klasnih odnosa trebalo da ukaže na nove mete intervencija (društvenih, materijalnih, tehnoloških), i nove protivrečnosti klasnog društva koje mogu da se iskorite.

12) Kao anarhistima ili revolucionarima, nije na nama da izmišljamo, proizvodimo ili upravljamo klasnom borbom. Klasna borba će nastaviti da se javlja bez obzira da li je mi priznajemo ili ne. Možemo se umješati u klasnu borbu, ali mi je ne činimo u potpunosti. Pitanje nije, dakle, da li mi treba da prepoznamo klasnu borbu ili ne, već uvijek - kako možemo intervenisati u klasnoj borbi koja će se nastaviti bez obzira da li intervenišemo.

13) Pošto je civilizacija – kroz sve svoje transformacije – oduvijek bila klasno društvo, uništenje klasa kao takvih kroz revolucionarnu klasnu borbu obezvlašćenih uvijek će biti glavni cilj anti-civilizacijskog anarhizma. Ovo je jedan aspekt koji razdvaja revolucionarnu aktivnost od uglađenih ljevičarskih rukovodilaca revolta koji često obleću oko revolucionarnih pokreta nadajući se da će disciplinovati i kanalisati snagu klasne borbe za sopstvene potrebe, spašavajući kapitalizam i sve njegove podele i otuđenja koja su u toku.

Sasha K

diskusija /engl./ [url=http://www.anti-politics.net/forum/viewtopic.php?t=193&view=previous&sid=b598b8ee020945cec096edad5b28de92\]Anti-politics forum: Thirteen notes on Class Struggle for discussion[/url]