Strah od individualne slobode u radikalnom miljeu

Anarhija je proces individualnog i društvenog oslobađana, barem sudeći na osnovu ogromne većine onih koji su je zagovarali kao lični i kolektivni cilj. Kao rezultat ove potpune posvećenosti pravoj slobodi, kako na ličnim tako i na kolektivnim nivoima, anarhisti su tokom istorije bili kritikovani ili ismevani od gotovo svih sa političke levice – od liberala do socijalista i komunista – uplašenih od prave slobode na bilo kom iskustvenom nivou. Ali najsurovija, najneracionalnija i najskandaloznija od levičarskih denuncijacija se najčešće fokusirala na osudu anarhističkih ideja i prakse lične, individualne slobode. To je zbog toga što anarhistička posvećenost pravoj individualnoj slobodi jeste jedna od odlučujućih razlika koja odvaja anarhiste od političke levice, dok istovremeno to za levičarske ideologije predstavlja najopasniju razliku. Posvećenost pravoj slobodi mišljenja i delanja pojedinca/ke, ovde i sada direktno se konfrontira ne samo sa sadejstvom čitave političke levice sa političkim autoritetom i institucionalizovanom represijom, već takođe razotkriva pojedinačne strahove levice o praktikovanju lične slobode i autonomije u svojim i životima drugih.

Čitav spektar pozicija koje čine političku levicu ima zajedničku i teorijsku i političku posvećenost političkom kolektivizmu – u smislu privilegovanja društvene organizacije naspram individualne slobode. To uključuje čak i neke leve-anarhiste, barem one koji ističu svoje levičarstvo iznad svoje posvećenosti anarhizmu. Većina levičarskih formi – izuzev najautoritarnijih ili marksističkih i nacionalističkih varijacija – i dalje tvrde da visoko vrednuju slobodu pojednica/ke. Ali ova tvrdnja je namerno iluzorna. Nju nikada nije trebalo uzeti za ozbiljno, izuzev u njenim najpovršnijim ili relativnim vidovima. To je zbog toga što levičari svesno delegiraju sopstveni suverenitet nad svoijm životima na određeni nivo političkog kolektiviteta: bez obzira da li je taj politički kolektivitet politička partija, politička organizacija, apstraktna koncepcija društvene klase ili Naroda, ili same nacionalne države.

Suviše zastrašeni da bi zamisili svet u kojem bi mogli da žive sa drugim ljudima kao gospodarima svojih individualnih i kolektivnih sudbina, oni se odriču suvereniteta nad svojim životima i čineći to identifikuju se sa patrijarhalnom (ili u nekim slučajevima, matrijarhalnom) moći društvene grupe. Nesposobni da zamisle bilo koji vid društvene organizacije u kojoj konkretne ljudske osobe zadržavaju svoju slobodu dobrovoljnog, neprisiljavajućeg, uzajamnog dogovorenog udruživanja, oni se zaklinju na lojalnost ideološkom organizacionalizmu koji zahteva da svi moraju potčiniti svoje živote zarad većeg dobra „društvenog“ ili „društva“ – kao što je to ispoljeno u određenim vidovima organizacija zavisno od toga o kojoj se levičarskoj varijaciji radi.

Oni koji su se svesno odrekli svog ličnog suvereniteta su prirodno radi da se postaraju da i svi drugi učine isto – na ovaj ili onaj način, bilo putem ideološkog preobraćenja, pretnjama ili silom. Jednom kada nečiji identitet postane blisko vezan za određeni vid političke organizacije (ili čak apstraktne ideje Klase ili Društva), drugost koja predstavlja najveću opasnost postaje nevernik ili jeretik koji odbija da podredi njegov ili njen život političkoj organizaciji i/ili ideološkom idealu kojem je pojedinac/ka potčinio njegov ili njen suverenitet. Ovo je jedan od najprimarnijih među razlozima za tako čest automatski strah od anarhista i napade na njih: anarhisti nastoje da budu samostalni – ponosni i slobodni, ne povijajući se pred zahtevima političkih vlasti i ideologija. I da učinimo pretnju još akutnijom, anarhisti pozivaju (i aktivno navode) druge da se pridruže njihovoj subverziji svih moći koje postoje bez osecanja krivice

Možemo da primetimo nastajanje straha od lične, individualne slobode čak i unutar samog anarhističkog miljea kada previše levih-anarhista nekoherentno denunciraju konkretnu ljudsku individuu kao da ona nužno jeste, umesto toga, jedna „apstrakcija“, protiv koje je postavljena navodna konkretna realnost njihove koncepcije „društva“. Naravno, ni „individua“ ni „društvo“ ne mogu da budu zamišljeni i upošljeni na ideološke načine (najčešće ne-kontekstualne ili aistorijske načine). Ali za one koji su posvećeni odricanju svojih ličnih suvereniteta, jedino kategorija „individua“ ili „individualizam“ zaslužuje hroničnu (ideološku) upotrebu „apstraktong“ kao prideva, bez obzira na konetkst ili značenje. Posebno, u takvim slučajevima, nije potrebno puno istraživati da bismo otkrili da koncepti ovakvog „društva“ i „društvenog“ nastoje da postanu sve apstaktniji u praksi. To je zbog toga što kada fundamentalna stvarnost konkretno živućeg pojedinca/ke biva osporena (i konstantno redukovana na apstrakciju), šta onda preostaje od čega će se društvo sastojati?

Problem je isti u svim vidovima političke ideologije. Ali veštački uzdizati određeni nivo društvenog organizovanja (najčešće, nacionalnih država) na jednu sveobuhvatnu realnost kojoj je sve drugo podređeno, postojanje konkretne, suverene osobe koja je u interakciji sa drugim konkretnim osobama i grupama unutar jednog nepostvarenog društva može se naći istinsko praktikovanje individualne i kolektivne slobode.

Jason McQuinn, Editor
ANARCHY - A Journal of Desire Armed
#57/Spring/Summer 2004