Nezapadni anarhizmi
Promišljanje globalnog konteksta (deo III)
Svrha ovog rada jeste da pomogne danas aktivnim anarhističkim/antiautoritarnim pokretima u rekonceptualizovanja istorije i teorije anarhizma prvog talasa na globalnom nivou, i u preispitivanju njegovog značaja za anarhistički projekat koji i danas traje. Kako bi se u potpunosti shvatila kompleksnost i međupovezanost anarhizma kao svetskog pokreta, potrebno je usmeriti specifičan fokus na jedinstvenost i delanje pokreta "naroda bez istorije". Ovo stoga što se istoriografija anarhizma uglavnom usmeravala na anarhističke pokrete kao da su oni povezani sa narodima Zapada i Severa, dok su pokreti naroda Istoka i Juga uglavnom bili zapostavljani. Kao rezultat, stvorila se slika da su anarhistički pokreti prvenstveno nastajali unutar konteksta privilegovanih država. Ironično, istina je da je anarhizam prvenstveno bio pokret najeksploatisanijih regija i naroda sveta.
IV Latinoamerički anarhizam: Argentina, Urugvaj, Brazil, Čile, Meksiko i Kuba
Razvoj anarhizma u Latinskoj Americi je proces oblikovan jedinstvenom prirodom svake države u regiji, kao i onim faktorima koji su bili zajednički za većinu njih. Jedna od stvari koja im je bila zajednička jeste njihov podređeni odnos prema Monroovoj doktrini iz 1823. godine po kojoj je "Amerika" držana pod tutorstvom države koja sebe arogantno poima koa jedinu "Ameriku" - to su Sjedinjene Države. Tako, ubrzo nako što je postignuta nezavisnost od Španije i Portugala, zapadna hemisfera je ubrzo kolonizovana - nezvanično - u ime interesa SAD-a. U tom podređenom kontekstu izrasli su prvi anarhistički pokreti u Latinskoj Americi, veoma često pod gvozdenom pesnicom diktatora koji su nametnuti odozgo, sa El Norte-a (Severa). Takođe, važno je napomenuti kako je latinoamerički kontekst vlasti bio pod većim uticajem ideja Aristotela i Tome Akvinskog nego pod uticajem liberalizma, koji je glavni filozofski uticaj u anglosaksonskim demokratijama (Erickson, 1977, str. 3). Tu je korporativizam bio glavna filozofska sila, zastupajući gledište da država "organski" reflektuje moralnu volju naroda, pre nego da je "sudija" za različite političke sile u društvu kao što je to u Severnoj Americi. Ironični rezultat toga bio je taj da većina društva poima sve opozicione sile kao suštinski antioslobodilačke. Ideološki procesi korporativizma uključivali su lukavu kombinaciju zvanične kooptacije revolucionarnih pokreta i nasilne represije nad onima koji ne bi prihvatili takve poteze. Jaka uloga Rimokatoličke crkve u društvu kombinovana sa tradicijom rimskog zakona načinili su sebe primarnim faktorima koji su odvojili latinoamerička društva od Severa. To je naravno značilo, da su anarhizmi koji su tu razvijani kvalitativno različiti pošto su nastali u značajno drugačijem političkom okruženju.
U Latinskoj Americi, anarhistički pokret je bez sumnje bio najjači u Južnoj Americi; a u Južnoj Americi, anarhizam je bez sumnje bio najjači u "južnoj grupi" zemalja; Argentini, Urugvaju i Brazilu. Bio je najveći društveni pokret u Argentini od oko 1885. negde do 1917. godine kada su državni socijalisti preuzeli kontrolu nad velikim sindikalnim federacijama (Joll, 1971, str. 218). Pokret je bio veoma borben zbog preovlađujućeg sistema latifundija u kom je veoma mali broj porodica kontrolisao skoro celokupnu zemlju. Ova ekstremna društvena stratifikacija omogućila je peronizam, sistem u kom su stare elitne porodice nekažnjeno vladale nad masama novo pridošlih inigranata na ekstremno aristokratiski način. Budući da je jedino legalno sredstvo za pokretanje društvene promene bilo glasanje, činjenica da je 70% urbane populacije bilo legalno obespravljeno nije mnogima sistem učinila dragim; ustvari, kreirala je društvenu situaciju pogodnu za razvoj anarhizma.
Anarhizam je bio najpopularniji među argentinskom radničkom klasom; nikada nije zadobio visok nivo organizovanosti kod seljaka. Međutim, postojali su pokušaji da se organizuju anarhistički studenski sindikati kao dodatak anarhističkim radničkim sindikatima (Joll, str. 222). Kao i u drugim delovima sveta štirnerovski individualistički anarhizam ovde nije zadobio veliku publiku, pokret se nalazio u ravnoteži između anarhokomunista u tradiciji Kropotkina i anrahokolektivista u tradiciji Bakunjina; ipak bilo je veoma malo konflikata izmedju ove dve struje. Italijanski anarho-komunista Eriko Malatesta imigrirao je u 1885. godini i za dve godine organizovao prvi sindikata pekara u 1887. godini. Ovaj potez pomogao je u nameštanju pozornice za organizovanje Društva Otpora, radničke organizacije u formi grupe afiniteta koja je bila kičma FOA (Federación Obrera Argentina/Argentinska Radnička Federacija), a koja je 1904. godine postala FORA (Federación Obrera Regional Argentina/Argentinska Regionalna Radnička Federacija).
Simon Radovicki
Od 1905. do 1910. godine anarhistički pokret doživeo je eksploziju popularnosti, šireći se u narodne pokrete i izvodeći generalne štrajkove u Buenos Airesu i drugim mestima. Društvo je postalo toliko nestabilno da je rutinski zavođen policijski čas na kraće vremenske periode. Pucano je na radnike tokom prvomajskih demonstracija, drugi su bili zatvoreni u Ognjenoj Zemlji (Tierra Del Fuego), a tortura je bila žestoka. Simon Radovicki (Simon Radowitsky), mladić koji je bacio bombu na kola šefa policije veoma brzo postao je dobro poznat stradalnik koji je osuđen na doživotni zatvor. Ustvari bio je toliko popularan da su se odlučni saborci konačno organizovali u planu da ga uspešno izbave iz zatvora (str. 219).
La Semana Tragica - Traginčna Nedelja - je važan događaj koji se dogodio u 1919. godini kada je održan generalni štrajk koji je brutalno ugušen od strane pukovnika Varele, što je ubrzo dovelo do njegovog atentata. Do 1931. godine, vojska je preuzela stvar u svoje ruke i anarhistički pokret je suzbijen kombinacijom odreda smrti, zatvorskih kazni i opštim zastrašivanjem. Kada je nakon dve godine ukinut policijski čas, svi anarhistički časopisi i organizacije koje su bile u nesuglasici odbacile su prošlost i objavile zajedničku deklaraciju nazvanu Osamnaest meseci vojnog terora. Intezivna represija u Argentini rezultirala je jakom solidarnosti i međusobnoj pomoći između različitih tipova anarhista/kinja, što je dovelo do velikog broja zajedničkih publikacija i akcija koje su transcendirale različite ideologije. Iz ove nove solidarnosti su i FORA i druge anarhističke organizacije slale delegacije u Internacionalne brigade u Španskom gradjanskom ratu protiv Franka. Ali ubrzo će i Argentina dobiti sopstvenu fašističku vladu da se sa njom sukobi. General Peron je zvanično zauzeo vlast u 1943. godini, primoravajući FORA-u da ponovo ode u podzemlje, zajedno sa La Protesta Humana. Kada je režim Perona konačno pao, izdata je još jedna zajednička publikacija koja je uključivala sve anarhističke tendencije nazvana Agitacion. Druge publikacije bile su El Descamisado, La Battalla i La Protesta Humana, novine u koje su bili uključeni Maks Netlau i Eriko Malatesta. U kontekstu takve represije, veći deo populacije prihvatio je strategiju kooptacije narodnih pokreta od strane peronističke države; oni koju to nisu prihvatili često su se okretali Boljševičkoj revoluciji u Rusiju kao dokazu da anarhizam nije više održiva ideja. Krajnja propast Španskog građanskog rata nije pomogla stanju stvari i konačno anarhizam počinje da ima marginalni uticaj (str. 230).
Poput Argentine, urugvajski anarhistički pokret su uglavnom činili evropski/e radnici/e imigranti/kinje koji/e su došli/e iz industrijalizovanih društava, to je značilo da je anarhizam u ranim godinama bio primarno radnički pre nego seljački pokret. I ovde, bio je najveći revolucionarni pokret u prvoj četvrtini dvadesetog veka. Pokret je u velikoj meri bio zasnovan na grupi afiniteta Društva Otpora koja je bila deo FORU-a (Federación Obrera Regional Uruguaya/Urugvajska Regionalna Radnička Federacija), koja je oformljena 1905. Malatesta se ubrzo uključio u FORU, pomerajući uticaj sa bakunjinističkog kolektivističkog anarhizm ka kropotkinovskom komunističkom anarhizmu. FORU je radio na velikom broju pitanja, veoma šire nego što je to spektar radničkih sindikata. Na primer, inicirana je velika kampanja protiv alkoholizma, kao i inicijative za stvaranje kooperativnih škola i bibljoteka. Ovakav razvoj najviše duguje anarhističkom fokusu na važnost stvaranja paralelne anarhističke kulture. Iako je veči deo toga proizašao iz FORU-a, dobar deo anarhističke kulture, uključujući predstave, čitanje poezije i druge događaje iz tog perioda, potekao je od strane onih koji su bili povezani sa Centrom za internacionalne studije društva (CIES) u Montevideu (str. 224). CIES je takođe bio veoma uključen u anarhističko novinarstvo, sa publikacijama poput La Batalla - navodno nazvanom prema jednim ranijim argentinskim novinama istog imena - koji je neprekidno publikovan skoro petnaest godina.
Dinamičan na mnogo načina na koje to drugi anarhistički pokreti nisu bili, urugvajski anarhisti/kinje takođe su u opsegu bili veoma internacionalistički, neki bi čak rekli i previše. Kada je u 1910. godini na svetskoj sceni izbila meksička revolucija, urugvajski anarhistički pokret slao je delegate/kinje kako bi pomogli Magonistasima; isto tako su pomogli CNT-FAI-u u Internacionalnoj brigadi boraca u vrhuncu Španskog građanskog rata (str. 266). Do konačne propasti anarhizma u Urugvaju došlo je zbog, na prvom mestu, uspeha boljševičke revolucije i otud proizašlih snažnih rascepa zasnovanih na ideološkoj lojalnosti koji su se javili u pokretu između FORU-a i USU-a.
Kao i u Kini i Južnoj Africi, Brazilska Komunistička Partija, PCB, izrasla je iz ruševina nekad poletnog anarhističkog pokreta (Chilcote, str. 11, 1974). Ipak, anarhizam je imao najveći uticaj u Braziliu od 1906 do 1920. godine, uglavnom među urbanim radnicima/cama imigrantima/kinjama. U tom kontekstu postao je preovlađujući pravac unutar radničkog pokreta do 1906. godine, važniji ustvari, od državnog socijalizma (str. 19). Anarhističke radničke milicije, aktivne u Congresso Operario do Brasil (COB/Brazilski Kongres Radnika) zapamćene su po pomaganju brazilskoj radničkoj klasi u zadobijanju osmočasovnog radnog vremena kao i značajnih povećanja nadnica. Generalni štrajk u Sao Paolu 1917. godine označio je prve tri godine militantnih anarhističkih aktivnosti u radničkom pokretu. Tih godina, strategija represije kombinovana sa kooptacijom postala je strategija korporativne države. Anarhisti nisu prvobitno pozvali na generalni štrajk, umesto iniciran je od strane mase žena tekstilnih radnica koje su anarhistički organizatori ignorisali. U prvi mah ova samoaktivnost radnica i drugih delova industrijske radničke klase stavila je u defanzivu muške anarhističke vođe. Ali konačno anarhisti su prihvatili žensko vođstvo i odlučili da rade sa njima umesto protiv njih (Wolfe, 1993, str. 25).
I dok je anarhizam južne grupe zemalja imao određeni uticaj na globalni pokret, anarhistički pokret koji je najviše usmeravao i uticao na pravac anarhizma širom Latinske Amerike i ostatka sveta bio je onaj koji je razvijen u Meksiku. To je započeto u 1863. godini, kada je profesor filozofije grčkog porekla u Meksiko Sitiju Plotino Rodakanati (Plotino Rhodakanaty) oformio prvu anarhističku organizaciju u zemlji, koaliciju studenata i profesora nazvanu Club Socialista de Estudiantes (CSE, Studentski Socijalistički Klub). CSE je nastavio da širi svoje ideje kroz organizovanje anarhističkih radničkih sindikata među urbanom radničkom klasom; ubrzo je to dovelo do prvog štrajka u meksičkoj istoriji, organizovanja indijanske populacije u južnom Meksiku i konačno do nove organizacije nazvane La Social (Društveno, Društvo), koju su činili i aktivisti/kinje iz Pariske Komune u egzilu, i koja je ubrzo dosegla vrhunac sa 62 orgnizacije članice širom zemlje (str. 9). Zbog svih ovih značajnih aktivnosti, Rodakanati i mnogi drugi njegovi saborci bili su pogubljeni u rukama Porfiria Diaza (Porfirio Diaz).
Kao i na drugim mestima u Latinskoj Americi, postkolonijalni period obeležili su diktator za diktatorom i na kraju društvena revolucija 1910. godine. U ovoj revoluciji, ciljevi meksičkih radnika i seljaka su privremeno spojeni u savezu između Rikarda Floresa Magona (Ricardo Flores Magon), Emilijana Zapate (Emiliano Zapata), Pančo Vile (Pancho Villa) i Paskala Oroska (Pascal Orozco). Od njih, Magon se može okarakterisati kao anarhista, njegov brat Enrike i on publikovali su popularne anarhističke novine nazvane Regeneracion (Obnova, Preporod) sa početkom u 1900. godini. Imajući Zapotečko indijansko nasleđe, u velikoj meri su bili vođeni odlučnošću da se osigura autonomija indijanaca u bilo kom društvenom uređenju koje bi proizašlo iz revolucije (Poole, 1977, str. 5). Do 1905. godine, oformili su anarhokomunistički orijentisanu Meksičku Liberalnu Partiju (PLM, Partido Liberal Mexicano); tako nazvanu da ne bi odgurnuli ljude od sebe, ali sa željom da i dalje ostanu temeljno anarhistički u zahtevima. Ova strategija je bila dobra i dovela je do dva oružana ustanka u kojima su učestvovali i članovi IWW-a kao i anarhisti iz Italije (p. 22).
Aktivisti unutar PLM-a slobodno su prelazili granice i relocirali se u Los Anđelesu, San Antoniju i Sent Luisu, nekoliko gradova u Kanadi, kao i u brojnim gradovima širom Meksika. Radeći tako, labava mreža anarhista/kinja iz celog sveta učestvovala je u izgradnji anarhističkog kontigenta unutar Meksičke revolucije. Ipak ovakav odnos nije uvek bio zdrav: u jednom trenutku Magon je čak bio primoran da piše ljutit antirasistički esej kao odgovor na tvrdnju Eugena Debsa (Eugene Debs) da su Meksikanci "previše glupi kako bi se borili za slobodu" i da će izgubiti u svakom pokušaja ustanka (str. 88). Esej je pozivao severnoameričke anarhiste/kinje da PLM uzmu za ozbiljno; "Širom sveta latinske rase ne štede ni vreme ni novac kako bi pomogli onome što su odmah prepoznali kao zajednički interes. Zadovoljni smo što velike anglosaksonske i teutonske grane armije radnika neće zaostati; zadovoljni smo što neznanje izazvano jezičkim poteškoćama samo dovodi do privremenog odlaganja" (str. 90) Zatim u 1910. godini, Francisko Madera (Francisco Madero) objavio je Plan de San Luis Potosi (Plan iz San Luis Patosija) koji je pozivao na ustanak koji će započeti 20. novembra te godine, ustanak se brzo proširio na nivo nacionalnog revolta predvođenog od strane Magona, Zapate, Vile i Oroska.
Rikardo Flores Magon
Tokom ustanka, održani su jedni od retkih ispravnih izbora u Meksiku, koje je Madero lako osvojio. Pre nego što su se izbori održali, međutim, Magon, Zapata i njihovi sledbenici su napravili oštri raskid sa Maderom zbog pitanja zemljišne reforme i indijanske autonomije i kao rezultat toga objavili sopstveni Plan de Ayala (Plan iz Ajale) . Zapatisti i Magonisti su se zajedno digli na oružje, ujedinjeni zajedničkom južnomeksičkom plemenskom pozadinom što je za nekoliko godina dovelo do uspešne opsade Meksiko Sitija. Huertova diktatura se nastavila dok je revolucija rasla, zatim, kada je Huerta podneo ostavku i Venustiano Karanca (Venustiano Carranza) postao predsednik u 1917. godini, na snagu je stupio meksički ustav. Zahvljući uticaju Zapate i Magona,u njega je uključen veliki broj veoma progresivnih elemenata poput prava na besplatno obrazovanje, prava Indijanaca da kolektivno vode farme (ejidos), kao i druge društvene i zemljišne reforme. Nažalost, Karanca je iskoristio rascep izmedju anarhosindikalista i anarhokomunista i uspešno ubedio anarhosindikalističku Casa del Obero Mundial da organizuje "Crvene Bataljone" kako bi se borili protiv Zapate i Vile. Do 1919. godine, meksički poručnik Hesus Guardo (Jesus Guajardo) je napao iz zasede i ubio Zapatu, oslobđajuči karancov režim njegovog glavnog narodnog neprijatelja. Ali kada je Karanca zbačen, Obregon, Kales, kao i niz drugih centrista preuzimaju moć, suprotstavljajući se dominaciji sveštenstva ali podržavajući strane investicije u Meksiko, ovaj razvoj je označio početak diktature PRI-a (Partido Revolucionario Institucional/Institucionalna Revolucionarna Partija) i kraj prvog talasa anarhizma.
Kubanski anarhizam se razvio sredinom devetnaestog veka zahvaljujući ranom intelektualnom uticaju Prudonovog mutualizma na radnički pokre. Do kraja devetnaestog veka dosegao je viši nivo zrelosti sa usponom anarhističkog predvodnika Roig San Martina (Roig San Martin), časopisa koji je uređivao El Productor, i nacionalne anarhističke organizacije Alianza Obrera (Radnički Savez) (Fernandez, 2001, str. 20). Kao i kineski, indijski i meksički anarhizam, kubanski anarhizam ne može jedino biti shvaćen u okviru kubanske nacije-države; mnogo značajnije aktivnosti desile su se u kubanskim imigrantskim zajednicama u Kej Vestu, Meridi (Meksiko) i Tampi. Ustvari, u oktobru 1889. godine izbio je generalni štrajk u Kej Vestu uz solidarnost i podršku kubanskih radnika iz Havane, Tampe i Ibor Sitija. Samo par meseci pre ovog istorijskog štrajka, San Martin je umro od dijabetičke kome, sa preko 10.000 Kubanaca koji su došli sa celog ostrva kako bi prisustvovali sahrani.
Roig San Martin
Na prelazu vekova, borba za nezavisnost Kube postala je glavni izvor podele unutar anarhističkog pokreta; klasni anarhisti su optužili one koji su se zalagali za nezavisnost za "uzimanje novca od duvanskog kapitalizma" (str. 30). Ipak na kraju, većina anarhista/kinja se okupila oko Hose Martija (Jose Marti) i njegove Partido Revolucionario Cubano (PRC/Revolucionarna Partija Kube) koja je bila slična meksičkom PLM-u u zagovaranju demokratije i decentralizacije. U Evropi, anarhisti/kinje poput Elisa Reklusa pomogli su u stvaranju internacionalnih organizacija solidarnosti za podršku pokretu za nezavisnost. Ali ubrzo nakon nezavisnosti Sjedinjene Države okupiraju ostrvo; Eriko Malatesta je odlučio da se preseli iz Nju Džersija u Havanu kako bi pomogao tamošnjem anarhističkom pokretu. Meksička revolucija imala je dubok uticaj na kubanski anarhistički pokret, a Magon braća nekoliko puta su pronalazili svoj put do Kube kako sa stranicama Regeneracion tako i uživo. Ali, sa uspehom Oktobarske Revolucije kubanski anarhistički pokret konačno zapada u period strmog propadanja (str. 51). Ipak zapamćeno je to da su anarhisti/kinje bili/e oni/e koji/e su prokrčili/e put u Kubi za sindikalistički pokret i socijalističku revoluciju koja se desila kasnije.
V. Bliskoistočni anarhizam: Jermenija, Liban, Turska i Palestina
U svetlu istorijskih i savremenih događaja, lako se može tvrditi kako je Bliski Istok bio i jeste od centralne važnosti za mnoga dešavanja širom sveta. Kao i u Africi, u regiji se prvi talas anarhizma uglavnom razvijao na njenim marginama; jermenski/e anarhisti/kinje, na primer, već su u kasnom devetnaestom veku stavljeni pod kontrolu od strane Otomanskog Carstva zbog njihovih raširenih agitacijskih aktivnosti. Od jermenskih anarhista/kinja, Aleksandar Atabekian (Alexandre Atabekian) zadobio je najznačajniji međunarodni status i imao najviše veza sa internacionalnim anarhističkim pokretom, družeći se sa Petrom Kropotkinom, Elisom Reklusom i Žanom Grejvom tokom studija u Ženevi. Njegovo prijateljstvo sa Kropotkinom je bilo toliko veliko da je bio sa njim pred njegovu smrt i pomogao u organizovanju poznate pogrebne povorke ulicama Moskve. Atabekian je preveo nekoliko anarhističkih radova na jermenski jezik i objavio i distribuirao anarhistički časopis nazvan Komonvelt (Hamaink) koji je bio prevođen i na persijski jezik
Atabekian je učinio značajne napore kako bi politiku anarhizma učinio relevantnom za političku situaciju Bliskog Istoka. Kroz njegove radove provlači se jasna šema opozicije kako dominaciji Otomnskog Carstva nad Jermenijom tako i intervenciji i dominaciji Evrope nad regijom uopšte. To je konačno kulminiralo u razvoju Revolucionarne Jermenske Federacije (Dashnaktsouthian), koja je bila koalicija anarhista, nacionalista i socijalista koji su pored drugih aktivnosti, publikovali i distribuirali nekoliko anarhističkih traktata širom Jermenije. Mada je njihov manifest ranog perioda poređen sa retorikom ruskih nihilista, Dashnaktsouthian anarhizam je čini se za nekoliko godina u velikoj meri bio zamenjen marksizmom-lenjinizmom. Ipak, iako je marksizam-lenjinizam zadobio na popularnosti u Jermeniji, anarhistički ideali postali su popularni kod jermenskih imigranata koji su išli ka zapadnim nacijama-državama, što je evidentno u publikovanju nekoliko anarhističkih časopisa na jermenskom jeziku u Sjedinjnim Državama u tom periodu (Stiobhard).
Odvojeno od Jermenije, poznato je da je Malatesta proveo neko vreme u anarhističkim zajednicama u lučkim gradovima Bejrut, Liban i Izmir, Turska (Stiobhard). Ipak, veoma malo se zna o prirodi ovih zajednica i o opsegu u kom su ove zajednice bile uspešne u izgradnji lokalnih anarhističkih pokreta među neimigrantskom populacijom. Kao što smo videli u slučaju Aleksandrije i Tunisa, mediternaski lučki gradovi često su bili veoma različiti i verovatno je da su ove anarhističke zajednice bile sastavljene uglavnom od italijanskih radnika/ca imigranata/kinja. Ali postoji još jedna zemlja u kojoj je anarhizam bio prisutan a o kojoj se nije raspravljalo: to je Palestina / Izrael.
I pre kreiranja izraelske države, u prvoj četvrtini dvadesetog veka, postojao je anarhistički pokret među Palestincima/kama i Jevrejima/kama koji/e su davli/e otpor stvaranju jevrejske države i radili nasuprot za bezdržavno, direktnodemokratsko, pluralističko društvo Jevreja i Arapa. Anarhistička sekcija "komunitarističkog" pokreta, inspirisana saradnjom značajnih jevrejskih anarhista poput Gustava Landauera i Rudolfa Rokera, stvorila je osnove za rani kibucistički pokret u Palestini, što je prema Noamu Čomskom, bilo orginalno značenje termina "Cionizam". Orginalni komunitaristički cionisti suprotstavljali su se stvaranju države zato što bi to "stvorilo potrebu za rascepljivanjem teritorije i marginalizovanjem, na osnovama religije, značajnog dela njene siromašne i uzgnjetavane populacije, umesto da ih ujedinjuje na osnovama socijalističkih principa" (Barsky, 1997, str. 48). Od anarhokomunitarista tog perioda, Žozef Trumpeldor (Joseph Trumpeldor) je bio jedan od najznačajnijih, privlačeći članove prvog kvutzot-a ka anarhokomunističkom mišljenju Petra Kropotkina. Do 1923. godine, Kropotkinova Uzajamna Pomoć bila je jedna od prvih kjniga koja je prevedena na hebrejski i distribuirana širom Palestine; ovi rani anarhistički radovi na temelju od strane aktivista/kinja poput Trumpeldora imali su presudan uticaj na misao Jicaka Tabenkina (Yitzhak Tabenkin), predvodnika u prvobitnom Kibbutz Hameuhad (bukvalno Ujedinjeni Kibuci) pokretu. Anarhokomunitaristički časopis Problemen bio je jedini internacionalni anarhistički časopis koji je publikovana i na jidiš i na hebrejskom jeziku, i bio jedan od malog broja glasova kji su pozivali na mirnu koegzistenciju Jevreja i Arapa u komunitarističkom maniru koji je postojao pre stvaranja izraelske države. Ovaj pokret je krenuo da izumire nakon 1925. godine, sa stvaranjem izraelske države i njenog ojačavanja (Oved, 2000, str. 45).