Nezapadni anarhizmi
Promišljanje globalnog konteksta (deo II)
Svrha ovog rada jeste da pomogne danas aktivnim anarhističkim/antiautoritarnim pokretima u rekonceptualizovanja istorije i teorije anarhizma prvog talasa na globalnom nivou, i u preispitivanju njegovog značaja za anarhistički projekat koji i danas traje. Kako bi se u potpunosti shvatila kompleksnost i međupovezanost anarhizma kao svetskog pokreta, potrebno je usmeriti specifičan fokus na jedinstvenost i delanje pokreta "naroda bez istorije". Ovo stoga što se istoriografija anarhizma uglavnom usmeravala na anarhističke pokrete kao da su oni povezani sa narodima Zapada i Severa, dok su pokreti naroda Istoka i Juga uglavnom bili zapostavljani. Kao rezultat, stvorila se slika da su anarhistički pokreti prvenstveno nastajali unutar konteksta privilegovanih država. Ironično, istina je da je anarhizam prvenstveno bio pokret najeksploatisanijih regija i naroda sveta.
II. Azijski anarhizam: Kina, Korea, Japan i Indija
Kako bi započeli sa preispitivanjem dominantnog evropocentričkog poimanja anarhizma i njegove istorije, treba da krenemo od najmnogoljudnijeg kontinenta, Azije. Sa više od polovine svetske populacije, ignorisati prenapregnutu političku istoriju tog regiona značiti uključiti se u najgoru vrstu evropocentrizma; i naravno, da ne pominjem plitko i izopačeno shvatanje anarhizma koje dobijamo kao rezultat toga. U mnogim delovima Azije, anarhizam je u prvoj polovini dvadesetog veka bio primarni radikalno levičarski pokret. To bi se moralo uzeti kao veoma značajno za anarhistički projekat zato što je u globalnom kontekstu Kina najmnogoljudnija zemlja sa populacijom od preko 1,2 biliona ljudi. Indija je na drugom mestu sa preko bilion. Ove dve zemlje čine 1/5 svetske populacije, i u svakoj, anarhistički pokret je dosegao nivo političke važnosti koji se ne može meriti sa drugim i manjim naciajama-državama u Aziji. Samo u smislu populacije, ove činjenice čine ponovno promišljanje globalnog konteksta veoma važnim, i zbog toga započinjem ovde. Unutar kontinenta, započeću sa Kinom pa ću se preusmeriti na druge zemlje Istočne Azije, i na kraju ću završiti sa Indijom.
Postoji veliki broj lokalnih specifičnih razloga zbog kojih je anarhizam zadobio toliko široku popularnost u Kini. Mnogi ističu "ograničeno upravljanje" (wuwei) u tradicionalnoj kineskoj misli, što se proteže od taoizma preko budizma do konfučijanizma. U tom smislu, Piter Zarov (Peter Zarrow) u "Anarhizmu i kineskoj političkoj kulturi" tvrdi da je anarhizam "kreiran iz ruševina neo-konfučijanskog diskursa". Gradeći na ovim verovanjima, on nastavlja da istražuje veze između taoističkih ideja "reda bez prinude" i kasnijeg nastanka anarhizma (1990, p. 5). Premda postoji neka istina u ovome šta Zarov tvrdi, ono što se namerno mora izbegavati jeste preterani fokus na "anarhističke" elemente u tradicionalnoj kineskoj misli na štetu shvatanja važne uloge migracija i kolonijalizma. Kao što je Arif Dirlik istakao, za preterani fokus na tradicionalnu misao može se reći da je na neki način orijentalistički, pošto dodeljuje "sve novo u Kini kineskoj tradiciji...što je drugi način da se kaže kako nema ničeg značajno novog u Kini." Nasuprot, Dirlik ističe kako je "kineska prošlost čitana na novi način uz pomoć anarhizma, i obrnuto postoji ponovno čitanje anarhizma kroz taoističke i budističke ideje" (1997). Drugim rečima razvoj i širenje ideja nikada nije upotpunosti jednosmeran proces, uvek je razmena.
U svakom slučaju, ovo je samo deo; još jedan glavni razlog jeste to što uglavnom nijedan od marksističkih teorijskih radova nije preveden na kineski sve do 1921. godine, a ni tada se pokret zasnovan na njemu nije uspeo materijalizovati sve do kraja dekade. Kao rezultat, anarhizam je imao skoro opštu hegemoniju nad pokretom izmedju 1905 i 1930 godine, i stoga je služio kao neka vrsta filtera za razvoje u svetskim radikalnim pokretima. Čak je i ruska Oktobarska revolucija iz 1918. poimana kao "anarhistička revolucija", mada ova distorzija nije potrajala. Stoga, za razliku od ostatka sveta, anarhistički pokret u Kini nije propao sa usponom boljševika u Rusiji, već je dobio na popularnosti (Dirlik, 1991, p. 2).
U Kini, anarhizam dostiže svoj vrhunac popularnosti tokom "Kineskog Prosvećenja", poznatog i kao Novi Kulturni Pokret. Kroz popularne zapadnjačke ideje liberalizma, scijentizma i progresa anarhizam uspeva da zadobije uporište. Ironično, novo poimanje Kine kao nacije-države u decentriranom, kosmopolitskom svetu nacija-država, umesto kao centra kulture, je ono što je dovelo do rasta ideologije koja je pozivala na ukidanje svih nacija-država (p. 3).
Liu Šifu
Koncept "kulturne revolucije", koji je glavno mesto razlike izmedju kineskog socijalizma i drugih socijalističkih pokreta, može se direktno povezati sa ovim veoma anarhističkim "Novim Kulturnim" periodom tokom kog je sam Mao bio član anarhističkog Društva Glasa Naroda i sa entuzijazmom prihvatao, izmedju ostalih, misao važnog anarhističkog predvodnika Šifua (Dirlik, p. 195; Krebs, p. 158). Naravno, anarhistički koncept kulturne revolucije se u velikoj meri razlikovao od Kulturne Revolucije koju je Mao stavio u praksu, pošto je već tada, nakon brojnih kontakta sa Komiternom, bio upotpunosti ubeđen u potrebu za centralizovanim, apsolutnim autoritetom. Takođe, iz anarhističkog pokreta ovog perioda izlazi veliki broj vođa Kineske Komunističke Partije.
Kada govorimo o "kineskom anarhizmu" možemo pasti u iskušenje da o njemu mislimo kao da se on razvio u stvarnim državnim granicama. Ali ovakvo mišljenje ne uzima u obzir važan uticaj koje su migracije imale na pokret, koji je u opsegu bio internacionalan. U Kini, anarhističke aktivnosti bile su uglavnom koncentrisane u Guangdžo regiji u Istočnoj Kini, kao i u Pekingu. U Guangdžou, Šifu je bio najaktivniji i najuticajniji anarhista, pomogao je u organizovanju prvih sindikata u zemlji. Studenti iz Guangdžoa su oformili Društvo Istine, što je, pored mnogih drugih projekata, prva anarhistička organizacija u Pekingu. Ali poput drugih nacija-država u svetu, Kina je brzo postajala dinamičnija, diverzifikovanija nacija koja je u velikoj meri označena stalnim upadima strane moći kao i globalnim migracijama njenih stanovnika. Anarhisti su živeli i organizovali se u kineskim zajednicama širom sveta, uključujući Japan, Francusku, Filipine, Singapur, Kanadu i Sjedinjene Države; od ovih, dve najznačajnije jesu dijaspore u Tokiju i Parizu.
Od ove dve, anarhisti/kinje u Parizu su imali/e veći uticaj na globalnom nivou. Pod jakim uticajem evropskog okruženja (kao i svim drugim ličnim razlozima koji su ih tu doveli), Kinu su poimali kao nazadnu, odbacujući veliki broj aspekata tradicionalne kulture. Usmeravajući se na modernizam kao odgovor na kineske probleme, usvojili su ono što su videli kao univerzalnu moć nauke, otelovljenu u idejama Kropotkina. U tom duhu, Li Šizeng (Li Shizeng) and Vu Žihui (Wu Zhihui) su 1906. oformili organizaciju sa jakom internacionalističkom sklonosti, nazvanu "Svetsko Društvo" (Dirlik p. 15). Nasuprot, kineski anarhisti u Tokiju, poput Liu Šipejia (Liu Shipei), bili su uglavnom antimodernisti, usvajajući tradicionalnu kinesku misao i običaje. Živeći u drugačijem društvenom kontekstu, i iz različitih razloga, bili su pod jakim uticajem anarhizma koji je razvijen u Japanu; što nas naravno dovodi do pitanja japanskog anarhizma.
Japanski anarhisti
Kao i u Kini, Oktobarska Revolucija nije ni u Japanu imala silazni uticaj na pokret što je bio slučaj u mnogim drugim delovima sveta. Ustvari, period koji je usledio posle 1917. godine bio je period klimaksa japanskog anarhizma u smislu stvarnog broja i uticaja (Crump, p. xvi). Japanski anarhizam je bio veoma rasplinut, ali izmedju velikog broja anarhizama postojale su dve glavne tendencije; ideali klasne borbe anarhosindikalizma, koje su promovisali Kotoku Šusui i Osugi Sakae (Osugi Sakae), i u neku ruku šira struja "čistog anarhizma" koji su prompovisli aktivisti poput Hata Šuzoa (Hatta Shuzo). Obe tendencije su privukle značajan broj zagovornika, i obe su imale svoj vrhunac u različitim tačkama prve četvrtine dvadesetog veka.
Anarhosindikalisti su išli stopama bakunjinističke tradicije kolektivizma, koji se u velikoj meri zasnivao na odnosima razmene: svakom onoliko koliko doprinosi kolektivu. Sindikalisti su uglavnom bili usmereni na svakodnevne borbe radničke klase, smatrajući da važniji ciljevi revolucije moraju biti stavljeni na čekanje dok se ne dosegne značajna organizacija. Nakon revolucije, revolucionarni subjekt bi zadržao svoj identitet "radnika" kao što je imao i pre revolucije. Najvažnije otelovljenje ovih tendencija bila je Svejapanska Liberterska Federacija Radničkih Sindikata (Zenkoku Jiren), važna anarhosindikalistička federacija sindikata koja je osnovana 1926. godine i dosegla preko 16000 članova (Crump, p. 97).
Osugi Sakae
U 1903. Kotoku Šusui napustio je svoj posao novinara u Tokiju kada je iznesena podrška rusko-japanskom ratu i okupaciji Koreje. Nakon tog odlaska pokrenuo je antiratne novine Obični Ljudi (Heimin Shinbun) zbog čega je bio zatvoren. Dok je bio u zatvoru stupio je u kontakt sa anarhistima/kinjam iz San Franciska, i sve više postao zainteresovan za anarhističku teoriju. Nakon izlaska iz zatvora preselio se u San Francisko, radio sa članovima IWW, i vratio se u japan sa intelektualnim i praktičnim semenjem sindikalizma. Ovaj razvoj če ubrzo dovesti do uticaja na ličnosti poput Osugi Sakae i dovesti do formiranja Zenkoku Jiren-a (Crump, p. 22).
Za razliku od toga, čisti anarhisti su bili sličniji anarhokomunistima u tradiciji Kropotkina, kombinovano sa jakim antimodernističkim, protradicionalističkim sklonostima. Kao grupa su bili otelovljeni u militantnoj organizaciji Savez Crne Omladine (Kokuren). Istorijski, Ando Šoeki (Ando Shoeki), teoretičar "agrokulturnog komunističkog anarhizma" iz sredine devetnaestog veka, se uglavnom uzima kao glavni filozofski prethodnik. Kritika anarhosindikalizma od strane čistih anarhista se uglavnom usmeravala na sindikalističko zadržavanje podele rada u post-revolucionarnom društvu. Ova podela rada značila bi da je specijalizacija i dalje glavna osobina društva što bi dovelo do stanovišta koj bi se fokusiralo na posebne industrije umesto na spajanje intelektualaca i radnika. Čisti anarhisti su takođe tražili ukidanje odnosa razmene u cilju maksime svi prema mogućnosti, svima prema potrebi. U neku ruku, njih možemo poimati kao da razvijaju interpretaciju anarhizma koja je više specifična za Japan. Na primer, doveli su u pitnje relevantnost sindikalizma u društvu koje je još uvek u velikoj meri zasnovano na seljacima i ima veoma malu industrijsku radničku klasu (Crump, p. 7).
Uprkos razlika izmedju sindikalističkih i čistih anarhista, u načelu jedna stvar koja im je bila zajednička jeste ta da su sve japanske interpretacije anarhizma bile hibridne teorije, koje su stvorene za lokalnu situaciju. Ta situacija je bila ekstremno represivna, sastanci su prekidani, demonstracije razbijanje, a anarhističke publikacije zabranjivane i to na regularnoj osnovi tokom trajanja anarhizma prvog talasa. Dobar primer toga jeste incident Crvene Zastave iz 1908. godine, kada je na desetine anarhista slavilo puštanje političkog zatvorenia Kokena Jamagučija (Koken Yamaguchi) došlo je do brutalnog napada i zatvranja samo zbog nošenja crvene zastave. Prevođenje i publikovanje anarhističkih tekstova se uglavnom radilo tajno kako bi se izbegla represija, kao što je to bio slučaj sa Kotokouvim prevodom Kropotkinovog "Osvajanja Hleba". Drugi aspekt lokalnih uslova jeste taj da su tekstovi koji su opisivali zapadnu stvarnost morali biti učinjeni relevantnim za lokalnu populaciju. Na primer, u veoma dostupnom japanskom prevodu Kropotkinovih "Sabranih Dela", evropska "komuna" je transformisana u tradicionalno japansko poljeprivredno selo (Crump, p. xiii). Do ovih procesa došlo je i delom preko zapadnih anarhista/kinja, i preko migracije i imigracije ljudi i ideja. Ovo je naravno, način na koji su ti eseji bili prevođeni na japanski. Kropotkin je nekoliko puta bio u prepisci sa Kotokuom i dogovorio se da on prevede nekoliko njegovih glavnih dela, dok su njegova putovanja za San Francisko rezultirala dramatičnim promenama u japanskom anarhističkom pokretu. Dakle ova globalna povezanost anarhista/kinja je bila veoma važna, ali kao što sam pokazao, učinjena je relevantnom za lokalni nivo.
Park Riol, desno, i Fumiko Kaneko, japanska anarhistkinja i Parkerova ljubavnica, sede u Japanskom Sudu 26. februara 1926. Optuženi su za navodnu zaveru da se ubije japanski car.
Park Riol, desno, i Fumiko Kaneko, japanska anarhistkinja i Parkerova ljubavnica, sede u Japanskom Sudu 26. februara 1926. Optuženi su za navodnu zaveru da se ubije japanski car.Još jedan lokalni uslov koji je oblikovao razvoj istočnoazijskog anarhizma jeste taj što je Japan imao sopstveni oblik "Monroove doktrine" nad drugim regijama. Kao što je to bio slučaj i na drugim mestima, japanski anarhisti/kinje su koristili svoju relativnu privilegiju kako bi širili anarhizam. Ovi napori širom Azije doveli su do formiranja Istočne Anarhističke Federacije, koja je uključivala anarhiste/kinje iz Kine, Vijetnama, Tajvana i Japana. Ustvari, na ovaj način je anarhizam dopreo do Koreje nakon Japanske invazije 1894. godine kako bi je "sačuvao" od Kine. Koreanski imigranti koji su živeli u Tokiju došli su pod uticaj japanskog anarhizma i srčano se uključili u antiimperijalistički pokret. Kao rezultat toga, okupljeno je preko 6000 ljudi nakon što su, neverovatno, bili optuženi od strane autoritarne japanske države za zemljotres u Tokiju 1923. godine. Bili su prebijani, zatvaranii, a dvoje je čak osuđeno na smrt zajedno sa njihovim japanskim saborcima/kama u "Slučaju Velike Izdaje" (MacSimion, 1991). Tokom borbe za nezavisnost u 1919. godini, u kojoj su anarhisti bili istaknuti, izbeglice su migrirale u Kinu, koja je bila u vrhuncu anarhističkog uticaja kao rezultat Novog Kulturnog Pokreta. U isto vreme, japanski anarhisti/kinje u to vreme nastavljaju svoju solidarni rad sa koreanskim pokretom za oslobođenje.
Do 1924. godine, Koreanska Anarhističko Komunistička Federacija (KACF) u Kini formilrala se sa jasnim antiimperijalističkim usmerenjem i pomogla je organizovanje eksplicitno anarhističkih radničkih sindikata. U isto vreme, razvijale su se anarhističke tendencije i u samoj Koreji. Na primer zabeleženo je da se u to vreme oformila Liga Revolucionara i da je održaval opsežnu komunikaciju sa Ligom Crne Omladine iz Tokija. Do 1929. godine, njihova aktivnost se materijalizovala u samoj Koreji, uglavnom u urbanim centrima poput Seula, Pjongjanga i Taegua. Vrhunac korenaskog anarhizma došao je kasnije te godine ali izvan stvarnih granica zemlje, u Mandžuriji. Preko dva miliona koreanskih imigranata živelo je u Mandžuriji u vreme kada je KACF objavio da je Šinmin provincija autonomna i pod upravom Koreanskog Društva Naroda. Decentralizovana, federativna struktura koju je Društvo usvojilo sastojala se od seoskih veća, reonskih veća i oblasnih veča, koja su funkcionisala na kooperativan način u bavljenju poljoprivredom, obrazovanjem, finansijama i drugim važnim pitanjima. Sekcije KACF-a u Kini, Koreji, Japanu i na drugim mestima su usmerile sve svoje napore u uspeh šinminske pobune, a mnogi su se tu i preselili. Baveći se u isto vreme pokušajima staljinističke Rusije da sruši šinminsku autonomnu oblast i japanskih imperijalističkih tendencija prema toj oblasti, koreanski anarhisti/kinje su do 1931. razbijeni (MacSimion, 1991).
Širom Istočne Azije, anarhisti/kinje su pokazivali jaku privrženost internacionalzmu, pomagajući jedni drugima i ojačavajući jedni drugima pokrete pre nego da su jednostavno mislili unutar pojmova sopstvenih nacija-država. "Nacionalizam" kineskih i koreanskih anrhista/kinja se stoga može poimati kao oblik anarhističkog internacionalizma koji je obučen u nacionalističku odeću iz političkih razloga. U obe zemlje, anarhistički pokret nastojao je da ojača nacionalne borbe ukoliko su one zbacivale imperijalističku dominaciju; ali je bio i odlučno internacionalistički u smislu da mu je konačni cilj bio ukidanje i kineskog i koreanskog sistema nacije-države. Isto se može reći i za japanske anarhiste/kinje koji/e su se solidarisali/e sa anti-imperijalističkim pokretom u Japanu, Koreji i drugim delovima Istočne Azije. Kao što je ranije istaknuto, uspon Istočne Anarhističke Federacije i njenog glasila "Istok" (Dong Bang) dokaz je globalne prirode i fokusa anarhizma tokom ranog dvadesetog veka.
Mada se Indija graniči sa Kinom na Zapadu, povezanost i komunikacija izmedju anarhizama obe je relativno nepoznata iz razloga što indijski anarhizam nikada nije uzeo formalno "anarhističku" prirodu. U Indiji, relevantnost anarhizma ogleda se u prvenstveno dubokom uticaju koji su njegovi glavni aspekti imali na značajne pokrete za nacionalno i društveno oslobođenje. Kako bi se shvatio razvoj veoma anarhističkog Satjagraha pokreta u Indiji, moraju se prvo uzeti u obzir lokalni uslovi koji su doveli do njegovog formiranja. Indija je na drugom mestu u svetu po veličini populacije, sa preko bilion ljudi. Vraćajući se nazad u staru hinduističku misao, mogu se naći začeci koncepta bezdržavnog društva; Satja juga na primer, je u osnovi opis mogućeg anarhističkog društva u kom ljudi upravljaju sami sobom na osnovu univerzalnog prirodnog zakona darme (Doctor, 1964, p. 16). Ali to bezdržavno društvo se poima samo kao mogućnost, veći deo hinduističke politike se zasniva na inherentno lošoj prirodi čoveka i stoga "božanskom pravu" kraljeva da upravljaju, sve dok štite ljude. Medjutim, ukoliko ne upravljaju po principima darme Čanakjasutra dopušta da "je bolje nemati kralja nego imati onog koji nema disciplinu" (p. 26). Ovo je naravno u jakom kontrastu sa zapadom idejom univerzalnih božanskih prava kralja bez obzira na konsekvence.
Mahatma Gandi
U Indiji anarhizam dobija svoj prvi i najpoznatiji izraz sa Mahatma Gandijevom izjavom "da državni terorizam nije izvor već posledica društvenog nasilja, kao što su morski talasi posledica a ne uzrok oluje. Jedini način za izlečenje bolesti jeste otklanjanje njenog uzroka" (p. 36). Drugim rečima, Gandi je video nasilje kao koren društvenih problema, a državu kao čistu manifestaciju tog nasilja budući da se njen autoritet zasniva na monopolu njegovog legitimnog korišćenja. Stoga je smatrao da je"država dobra i ne-nasilna tamo gde se ljudima najmanje upravlja. Najbliži pristup najčistijoj anarhiji bila bi demokratija zasnovana na nenasilju" (p. 37). Za Gandija, proces dostizanja takvog stanja potpunog nenasilja (ahimsa) uključivao je promenu srca i umova ljudi pre nego promenu države koja njima upravlja. Samo-upravljanje (swaraj) jeste princip koji prožima njegovu teoriju satjagraha. To nije značilo, kao što su mnogi interpretirali, samo održavanje političke nezavisnosti indijske nacije-države, već ustvari, upravo suprotno. Umesto toga, svaraj započinje od individue, zatim se pomera na nivo sela, pa nadalje do nacionalnog nivoa; osnovni princip jeste princip moralne autonomije individue pre svih drugih obzira.
Uglavnom, Gandijeva strast za kolektivnim oslobadjanjem proizilazi iz veoma anarhističke ideje individualizma; u njegovom stanovištu, svest pojedinca je istinski jedini legitimni oblik vladanja. kao što je sam rekao, "svaraj bi bio apsurdan ukoliko individue treba da predaju svoje sud većini." I dok ovo leti u lice zapadnjačkoj ideji vladanja, Gandi smatra da je jedno dobro mišljenje mnogo korisnije od onog 99,9% populacije ukoliko je to većinsko mišljenje loše. Ovaj svaraj individualizam je bio uzrok njegovog odbacivanja parlamentarne politike i njenog instrumenta legitimizacije, političkih partija; verovao je da oni koji istinski žele bolji svet za sve ne moraju da se učlane u posebnu stranku kako bi to postigli. To je razlika izmedju Raj-Niti (politike države) i Lok-Niti (politike ljudi). Svaraj individualizam je značio to da se sve treba ponovo promisliti; na primer, ideja da individua postoji zarad dobra šire organizacije se treba odbaciti u korist ideje da šire organizacije postoje zarad dobra individue, i svako mora uvek biti slobodan da ode i bude disident (p. 44).
Ipak, Gandijeve ideje pacifističkog puta ka svaraju nisu ostale bez opozicije, čak i u redovima onih koji su bili inspirisani anarhizmom. Pre 1920. godine, paralelno, eksplicitnije anarhistički pokret bio je reprezentovan od strane indijskog anarhosindikalističkog i polunezavisnog predvodnika, Bagat Singa. Sing je bio pod uticajem niza zapadnih anarhizama i komunizama i postao je glasni ateista u zemlji u kojoj su takvi stavovi bili veoma nepopularni. Zanimljivo, on je intezivno izučavao Bakunjina ali, premda je mnogo manje bio zainteresovan za Marksa, bio je veom zainteresovan za radove Lenjina i Trockog koji su "uspeli da iznesu revoluciju u svojoj zemlji." Uglavnom, Sing može biti zapamćen kao Anarho-Lenjinista, ukoliko ovaj pojam ima suštinu. Singa danas pamte kao onog koji se nalazi izmedju gandijevog pacifizma i terorizma, budući da se aktivno uključivao u organizovanje antikolonijalističkih organizacija u borbi za oslobađanje Indije od britanske vlasti. Međutim, on je deo i miljea koji je Gandi označavao kao "kult bombe" - za koji je rekao da je zasnovan na zapadnim idejama korišćenja nasilja kao sredstva za oslobođenje. Kao odgovor tome, indijski revolucionari su istakli kako su Gandijeve nenasilne ideje takođe poreklom sa Zapada, izvorno su Lava Tolstoja i stoga takođe nisu autentično Indijske (Rao, 2002). Ustvari veom je izvesno to da je Sing bio pod uticajaim zapadnih ideja društvene promene: poput njegovog parnjaka Kotoku Šusuia, Singov saborac i mentor Kartar Singh Sarabha organizovao je južnoazijske radnike u San Francisku, što je dovelo obojicu do toga da posvete svoje živote oslobađanju Indijaca/ki širom sveta.
Značajne u ovom miljeu bile su Hindustanska Republikanska Asocijacija kao i omladinska organizacija Naujawan Bharat Sabha; u obe je bio uključen Sing. Uprkos njegovom ranijem opiranju, do sredine dvadesetih Sing je počeo da prihvata strategiju naoružavanja indijske populacije u cilju izbacivanja Britanaca van zemlje. U svrhu ove misije putovao je širom zemlje organizujući narodne milicije, i tako sticao veliki broj sledbenika. U 1928. godini ova strategija organizovanog oružanog revolta dovela je do otvorenog podržavanja individualnih činova stradalništva i terorizma u članku koji je Sing objavio u časopisu Kirti koji je bio za nezavisnost. U drugom broju ovog lista objavio je svoj poznati esej "Zašto sam Ateista" kao i niz članaka o anarhizmu. U anarhističkim člancima, Sing je poistovetio tradicionalnu Indijsku ideju "univerzalnog bratstva" sa anarhističkim principom "bez vladara", usmeravajući se na prvenstvenu važnost zadržavanja nezavisnosti od bilo kog spoljašnjeg autoriteta. Mada je bio pod uticajem radova Lenjina i Trotckog, Sing se nikad nije priključio Komunističkoj Partiji Indije iako je živeo još šest godina nakon njenog osnivanja (Rao, 2002). Možda je ovo proizvod anarhističkih uticaja u njegovim idejama; bilo kako anarhističke ideje (ukoliko ne i anarhistička ideologija u celini) imale su važnu ulogu i u gandijevskom i singovskom pokretu za svaraj.
II. Afrički Anarhizam: Igbo, Egipat, Libija, Nigerija i Južna Afrika
Rani afrički anarhizam razvijao se na ekstremnim kontinentalnim marginama, prvenstveno u kontekstu etički rasplinutih severnoafričkih i južnoafričkih lučkih gradova. Osima malobrojne literature o ovim pokretima, skoro ništa nije objavljeno na tu temu. Kao i u indijskom kontekstu, razlog za ovo delom je zbog nepostojanja istorije anrhizma kao koherentnog ideološki zasnovanog pokreta. Ali je takođe delom proizvod hegemonije širom regiona bilo kapitalističko-imperijalističkog sistema nacije-države ili postkolonijalnog "afričkog socijalističkog" sistema. Najveći anarhistički pokret na kontinentu u prvoj polovini dvadesetog veka bio je u Južnoj Africi. Zaista, novije studije koje su sproveli/e nigerijski/e anarhisti/kinje poput Sema Mbaha pokazale su da anarhistička misao kao ideologija nije ni na jedan značajan način zahvatila veći deo Afrike sve do sredine dvadesetog veka (1997, p. 1). Ipak, iako su obznanili nedostatak bilo kog ideološki koherentnog oblika anarhizma, u njihovim studijama se naglašavaju anarhistički društveni oblici kod velikog broja afričkih plemena. U tom smislu plemenski "komunalizam" se poima koa nezapadni oblik anarhizma, jedinstven i specifičan za afrički kontekst. Njihovim rečima "sva...tradicionalna afrička društva manifestuju anarhističke elemente...ideali koji se nalaze u osnovi anarhizma možda nisu tako novi u afričkom kontekstu. Ono što je novo jeste anarhizam kao društveni pokret ili ideologija" (p. 26).
U ovoj upotrebi, pojam komunalizam se na neki način koristi u istom smislu kao i Marksov koncept "primitivnog komunizma" - bezdržavnog društva koje je postlovačkosakpupljačko i prefeudalno - mada se takvi veliki narativi ne uzimaju za ozbiljno. Ovo je stoga što veći deo Afrike nije "napredovao" iz te "istorijske etape", naročito u ruralnim delovima kontinenta. U tom kontekstu, stariji u plemenskoj zajednici su prepoznati kao lideri na osnovu iskustva, ali ne i kao autoritet koji ima pristup bilo kom obliku legitimne upotrebe prinude. Religijske i "starosne" grupe muškaraca koji izvršavaju neku posebnu seosku funkciju bili su metodi zadržavanja unutrašnje društvene kohezije, mada su neka bezdržavna društva bila matrifokalna (p. 33). Posebno su Igbo, populacija sa delte Nigera, i Talensi poznati po antiautoritarnim, direktno demokratskim društvenim formacijama. Oni su organizovani oko vrhovnog autoriteta opštih seoskih sabora u obliku direktne demokratije, uz savete veća staraca. Mada su ova društva prvenstveno patrijahalna, žene imaju određene uloge u upravljanju društvom preko sopstvenih organizacija (p. 38).
Pojavljivanje takozvanog "afričkog socijalizma" proizašlo je iz kolonizacije, industrijalizacije i urbanizacije kontinenta. To je započeto sa Berlinskom Konferencijom 1884-1885 na kojoj je Evropa razdelila Afriku u nacije-države, što je stavljeno nad i između bezdržavnih društava koja su činila osnovu decentralizovane kotinentalne društvene administracije u prošlosti. Ove kolonijalne nacije-države omogućile su izvlačenje prirodnih resursa u korist evropskih elita uništavajući, razmeštajuči, razdeljujući i potkopavajući bezdržavna društva. U mnogim afričkim nacijama-državama, antikolonijalni pokret vođen je od strane "afričkih socijalista/kinja" poput Moamera el-Gadafija u Libiji, Gamal Abdel Nasera u Egiptu i "negritude socijalista/kinja" poput Sengora. Svima njima bilo je zajedničko to što su veoma brzo usvojili i pokorili se interesima zapadnog kapitala. I mada je većina takvih afričkih socijalizama u velikoj meri upravljana marksističkom orijentacijom, oblikovana i vodjena od strene spoljašnjih kapitalističkih interesa, nisu svi bili.
Nakon što je Nigerija zadobila nezavisnost u 1960. godini, primenila je nacionalni kolektivni poljoprivredni sistem zasnovan na sintezi elemenata tradicionalnog afričkog komunalizma i izraelskog sistema kibuca. Na isti način se može smatrati kako je Gadafijeva dobro poznata "Zelena Knjiga" pod uticajem čitanja Bakunjina koliko i čitanja Marksa. Njegov kocept jamāhīriyya je bio veom sličan nigerijskom kolektivnom poljoprivrednom sistemu. Ali od ovoga vrednija hvale jeste teorija i praksa ujamaa sistema Džulijusa Nierere (Julius Nyerre). U ovom sistemu, u kom se suprotstavlja kapitalizmu koliko i "doktriniranom socijalizmu", obnovljen oblik afričkog komunalizma postaje osnova postkolonijalnog tanzanijskog društva. Nažalost ujamaa sistem je na kraju propao kao rezultat brze degeneracije u državnu kontrolu nad seljacima bod budnim tutorstvom Svetske Banke (p. 77). Na afričkom kontinentu, Tanzanija svakako nije bila sama u takvom razvoju, zanimljivo on se dešavao toliko često u "socijalističkim" nacijama-državama koliko i u kapitalističkim nacijama-državama.
Kao što sam pomenu ranije, zemlja koja je imala značajno velik organizovan anarhistički pokret u ranom dvadesetom veku jeste Južna Afrika. Beli afrikanac po imenu Henri Glas (Henry Glasse) pomogao je u organizovanju najranijih borbi anarhističkog pokreta u zemlji tokom kasnog devetnaestog veka. Ubrzo nakon promene vekova, osnovana je Socijal Demokratska Federacija u Kejptaunu udruživanjem anarhista i drugih antidržavnih socijalista, što je pratilo nastajanje kratkovečnog južnoafričkog IWW-a. Jedna od stvari koja je bila zanimljiva u ovim formacijama u to vreme jeste da su one uglavnom bile sasčinjene od belaca, u naciji-državi u kojoj većina to nije bila. Većina bolje plaćenih stručnih radničkih poslova imali su belci, dok su Indijci, coloureds (melezi) i siromašni belci dobijali poslove "izmedju", a crncima su pripadali najteži nestručni radnički poslovi (van der Walt, 2002).
Ova situacija se promenila u 1917. kada su članovi Internacionalne Socijalističke Lige pomogli u organizovanju uglavnom crnačke sindikalističke organizacije, Industrijski Radnici Afrike. Iako pod jakim uticajem IWW-a, zadržani su rani propolitički deleonistički elementi koji su napušteni od strane IWW-a nakon rascepa izmedju sindikalista i deleonista u 1908. godini (Mbah, p. 66). Kada su neki počeli da dovode u pitanje efikasnost uključivanja u izbore rodjena je Industrijska Socijalistička Liga sa eksplicitnom orijentacijom ka direktnoj akciji i protiv izbora. Od 1918. do 1920. godine, Afrički Nacionalni Kongres imao je nekoliko anrhosindikalista u svom vođstvu. Ali tokom 1921. anarhizam prvog talasa dolazi do svog poslednjeg koraka u Južnoj Africi, zato što su vodeći aktivisti napuštali anarhizam u cilju izgradnje Komunističke Partije Južne Afrike. Kao što sam već pokazao, anarhisti u mnogim zemljama postaju vežni komunistički lideri u Kini, i kao što ćemo to ubrzo videti, isti je bio slučaj sa Brazilom i drugim latinoameričkih zemalja.
Kao i u Južnoj Africi, severnoafrički lučki gradovi na Mediteranu imali su veliku ulogu u širenju anarhističkih ideja. Egipatski anarhistički pokret je dobar primer tog trenda, budući da je anarhizam na tim mestima bio uglavnom fenomen imigranata. Već u 1877. godini, egipatski anarhistički pokret počeo je da izdaje anarhistički časopis II Lavoratore na italijanskom jeziku, koji je ubrzo pratio La Questione Sociale. Njegova glavna publika bili je uspešna egipatska zajednica italijanskih imigranata koja je bila koncentrisana u mediteranskom lučkom gradu Aleksandrija. Pošto je Aleksandrija bila lučki grad, bila je veoma raznolika i delovala ne samo kao rezervoar anarhističkih aktivnosti već i kao egzil za anarhiste/kinje mediteranske regije. U kasnom devetnaestom veku Malatesta je tu našao utočište nakon pokušaja ubistva kralja Umberta I, kao i Luiđi Galeani 1900. godine. Ubrzo, anarhističke ideje italijanske zajednice proširile su se na grčke radnike imigrante, koji će organizovati anarhistički orijentisan sindikata radnika u industriji obuće u Aleksandriji. Ipak, postoji malo dokaza da su se anarhističke ideje širile na bilo koji značajan način izvan imigrantskih zajednica u same starosedelačke egipatske zajednice (Stiobhard).
Tunis i Alžir su druge dve zemlje u kojima je anarhizam dobio uporište. Lučki grad Tunis u severnom Tunisu imao je anarhistički pokret italijanskih imigranata, i kao u Egiptu, izdavali su nekoliko časopisa uključujući L'Operaio i La Protesta Umana. Poslednji je izdavao dobro poznati pamfletaš Luiđi Fabri, koji je u to vreme živeo u Tunisu. Dodatak ovome, lučki grad Alžir u severnom Alžiru bio je prava riznica anarhističkih aktivnosti uključujući nekoliko anarhističkih novina poput L'Action Revolutionnaire, Le Tocsin, Le Libertaire, and La Marmite Sociale. Mada postoji veoma malo informacija o tom medjuperiodu, dobro je dokumentovano to da se nakon propasti Španskog Gradjanskog Rata 1939. veliki broj anarhista/kinja preselio u Alžir u lučki grad Oran (Stiobhard).