Da li su sve vrste anarhizma levičarske?
Svi anarhisti žele ukidanje vlasti; to je definicija anarhizma. Počevši od Bakunjina, anarhizam je bio eksplicitno protiv države, anti-kapitalistički i anti-autoritaran; nijedan anarhista ne pokušava da to promeni. Levičari su, pak, dosledno podržavali i promovisali ulogu države, imali nejasan odnos prema razvoju kapitalizma, i zainteresovani su za održavanje hijerarhijskih odnosa. Pored toga, istorijski oni su ili ćutke ignorisali ili aktivno suzbijali pojedince ili grupe koje su tražile autonomiju i samoorganizovanje, dalje slabeći svaku iskrenu solidarnost između sebe i anarhista. Na nivou definicije, stoga, trebalo bi da postoji automatsko razdvajanje levičara i anarhista, bez obzira kako su stvari izgledale tokom istorije. Uprkos ovim razlikama, mnogi anarhisti smatraju sebe ekstremnim levičarima - i nastavljaju to da ponavljaju - zbog toga što dele mnogo istih analiza i interesovanja (nenaklonost prema kapitalizmu, neophodnost revolucije, na primer) sa levičarima; mnogi revolucionarni levičari su smatrali anarhiste svojim (naivnim) drugovima - osim u momentima kada levičari osvoje moć; tada su anarhisti ili asimilovani, hapšeni ili ubijani. Šansa da ekstremni levičar bude protiv države može biti velika, ali to nije sigurno, kao što će pokazati i bilo koja istorijska analiza.
Levi anarhisti imaju neku vrstu podaničke vernosti prema devetneastovekovnom LH&R (liberalizmu, humanizmu i republikanizmu) i socijalnim filozofima, preferirajući široku, opštu (i zbog toga krajnje nedefinisanu) kategoriju socijalizam/antikapitalizam i strategiju masovnih političkih borbi zasnovanih na savezima sa drugim levičarima, sve vreme pokazujući malo (ako uopšte pokazuju) interesovanja za promovisanje individualne ili grupne autonomije. Sa ovakvim polazištem, lako mogu da postanu žrtve centralističkih tendencija i rukovođenja što dominira levičarskom taktikom. Oni vrlo lako citiraju Bakunjina (možda i Kropotkina) i zagovaraju oblike organizovanja koji su bili podesni u vreme Prve Internacionale, očigledno zanemarujući ogromne promene koje su se desile u svetu u poslednjih sto godina - a onda imaju drskosti da se podsmevaju marksistima koji su ostali "udati" za Marksove zastarele teorije, kao da su anarhisti koji ne imenuju svoje stavove po drugim mrtvim ličnostima na taj način imuni od sličnih grešaka.
Mane i problemi marksizma - kao što je npr. ideja linearne progresije istorije reda koji se razvija iz haosa, slobode koja se razvija iz ugnjetavanja, materijalnog bogatstva koje se razvija iz oskudice, socijalizma koji se razvija iz kapitalizma, uključujući i apsolutnu veru u Nauku kao ideološki neutralnu potragu za čistim Znanjem, i sličnu veru u oslobađajuću funkciju svake tehnologije – su iste mane i problemi anarhizma Bakunjina i Kropotkina. Sve ovo kao da ne dotiče leve anarhiste. Oni bodro nastavljaju da promovišu vek staru verziju anarhizma, potpuno nesvesni, ili nezainteresovani za činjenicu da su filozofske i praktične greške levice – u vezi individue, prirode, i odgovarajućih oblika otpora kontinuiranoj dominaciji fleksibilnog, prilagodljivog, i širećeg kapitalizma – takođe sadržane i u ovoj arhaičnoj formi anarhizma.
Oni od nas koji su zainteresovani za promociju radikalne društvene promene uopšte, a posebno anarhije, moraju da poboljšaju i formulišu uspešni (iako privremeni) revolucionarni projekat oslobođenja, pre nego da čestitaju sebi što su naslednici Bakunjina (i ostalih). To ćemo bolje uraditi ako se oslobodimo istorijskog tereta, i ideološke i strateške prisile raznih vrsta levičarstva.